Γράμμα από την πατρίδα Λέγομαι Κική Δημητριάδου και μένω σε μια μικρή πόλη της Μακεδονίας, στα Γιαννιτσά. Αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα  στη ζωή μου, είναι το να γράφω παραμύθια. Μια  μικρή  απόδειξη γι αυτό είναι τα βραβεία, μια ακόμη μεγαλύτερη, η χαρά που έχουνε φέρει στη ζωή μου. Κι αφού αυτοσυστήθηκα πρέπει να εξηγήσω και τον λόγο που ζήτησα φιλοξενία στην εφημερίδα σας. Αυτός δεν είναι άλλος από τη διάθεση να γράψω ένα παραμύθι για ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, για ένα παιδί που αγωνίζεται. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το να κυνηγάς το  όνειρό σου είναι από μόνο του η καλύτερη αρχή για ένα παραμύθι, κι ας μη γράφεται στη γνωστή φόρμα… Μια φορά κι έναν καιρό ο Αλέκος γεννήθηκε στο Μόντρεαλ . Το ημερολόγιο έγραφε 6 Ιουλίου 1989. Ήταν ένα ζωηρό  ανθρωπάκι που στριφογύριζε σαν σβούρα στον χώρο, μια ζωντανή ερμηνεία της λέξης σκανταλιά .  Μεγάλωσε με αγάπη. Δεν ήμουν κοντά. Απ’ το τηλέφωνο  μαθαίνουμε εμείς στην πατρίδα τα νέα  των αγαπημένων μας. Δεν ξέρω ποια  στιγμή  φύτρωσε στην καρδιά του το σποράκι του ονείρου του: Ο αθλητισμός. Για την ακρίβεια η άρση βαρών. Ενώ εμείς στην μητέρα Ελλάδα  θρεφόμασταν και χορταίναμε από υπερηφάνεια και αγαλλίαση  βλέποντας στις οθόνες, τους ήρωες του αθλήματος,  τον Πύρο Δήμα, τον Κακιασβίλη, τον Σαμπάνη και τ’ άλλα παιδιά να κατακτούν μετάλλια και διακρίσεις, ο  Αλέκος άρχιζε  το δικό του αγώνα στα χνάρια τους. Στα 15 του άρχισε ολυμπιακή προετοιμασία για την άρση βαρών. Μέχρι τότε είχε ήδη κάνει  3 καναδικά εφηβικά ρεκόρ, και  άλλα 3 επίσης στο Κεμπέκ! Υπήρξε δύο φορές  πρωταθλητής σε σχολικά πρωταθλήματα κι άλλη μία στο καναδικό εφηβικό πρωτάθλημα.   Μαθητής στο σχολείο, αλλά οι προπονήσεις καθημερινές,  πολύωρες και εξουθενωτικές. Τα όνειρα βλέπεις δεν κάνουν εκπτώσεις! Απαιτούν θυσίες! Θυσίες από τη ζωή του παιδιού αλλά κι από την οικογένειά του. Αυτή άλλωστε είναι η μόνιμα ανοιχτή ομπρέλα πάνω από ένα παιδί. Οι θείοι μου λοιπόν, γονείς του Αλέκου, ήταν πάντα εκεί! Υποστηρικτές του  παιδιού τους, στην καθημερινότητα, στα   ταξίδια, στις συμμετοχές στους αγώνες. Σ’ όλον  αυτόν τον κύκλο των δραστηριοτήτων που καταβροχθίζει με μαεστρία τα μεροκάματα των εργαζόμενων γονέων. Μια φορά κι έναν καιρό ένα όνειρο έψαχνε να βρει χρηματοδότη για να συνεχίσει ν’ αναπνέει. Αξιοπρεπή υποστήριξη για να φτάσει όπου του αξίζει. Στα χρόνια  της παγκόσμιας  κρίσης,  του ΔΝΤ, αυτής της παγωμάρας που σκεπάζει σαν κουβέρτα τον ύπνο και τον ξύπνιο μας, κάποια παιδιά ακόμα συνεχίζουν να  κυνηγούν το όνειρό τους. Η επιμονή κι ο αγώνας τους, το κρατάει ζωντανό. Η  αγάπη τους   το μεγαλώνει κόντρα στην διάθεση των χρόνων- οδοστρωτήρα  που ζούμε. Δεν ξέρω αν, και σε ποιους αποδέκτες  φτάσει η προτροπή μου(μόνο να ελπίζω μπορώ). Παραμύθι ήθελα να γράψω, με αρχή, μέση και τέλος.  Για να υποστηριχθεί οικονομικά ο Αλέκος στο δρόμο που διάλεξε και παλεύει με ζήλο κι αξιοπρέπεια. Στο δικό του παραμύθι δηλαδή. Εγώ τελικά θα γράψω μόνο το τέλος: Κι  ας ζήσουμε όλοι  καλά και τα παιδιά μας ακόμα καλύτερα. Με μια σφιχτή αγκαλιά απ’ την πατρίδα Κική Δημητριάδου   ΥΓ:   Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορούν  τα παραμύθια της Κικής Δημ. «η Αρήτη της ροδιάς» 2009, «το παραμύθι της μάγισσας γιαγιάς» 2010 και «το ημερολόγιο της Δώρας» 2010. Ο Αλέκος Κουβακάς  παράλληλα με την αθλητική του δραστηριότητα παρακολούθησε το Concordia University (Exercise Science).